Toen ik een kleine jongen was, ongeveer tien jaar oud, kwam er een nieuwe buurman naast ons wonen. De vijf gezinnen die er voorheen woonden moesten verhuizen omdat de trust het huis voor een “goede prijs” had verkocht.

De bankdirecteur bezat nu een huis dat ongeveer drie keer zo groot was als het onze. Hij woonde daar ongeveer acht jaar alleen en had in die tijd drie verschillende vrouwen. Al die tijd had hij echter maar één geit, die vlak buiten mijn raam blaatte. Toen de directeur vaker op vakantie ging, mocht ik Gusti elke dag voeren. De geit, die erg eigenwijs was en ongelooflijk snel aardappelschillen kon eten, overleefde niet alleen drie metgezellen, maar overleefde - voor zover ik weet - ook de volgende twee zetten van de oude buurman.

Ruim 5 jaar geleden besloten mijn ouders om ook geiten te gaan houden. Natuurlijk moest de leider weer Gusti heten. Toen je Gusti belde, namen alle drie de geiten daadwerkelijk de naam op. Al kenden Luise en Lotte natuurlijk hun namen – tenminste dat dachten wij.

Toen we later nadachten over een passende naam voor een leermerk dat ook geitenleer in het assortiment heeft, kwam er maar één naam bij ons op:

Goed leer